• AEK-view

Δεν είναι όλα ήλιος, αλλά δεν είναι και καταχνιά...

Γράφει ο Νίκος Σηφάκης

Από τα τέλη Δεκεμβρίου, όταν και ο Μανόλο Χιμένεθ ήρθε για τέταρτη φορά να καθίσει στην άκρη του πάγκου της ΑΕΚ, ήταν λογικό να αντιμετωπίσει πέραν των οπαδών που τον εμπιστεύονται, και μία σειρά από άλλους που είπαν ότι δεν κάνει για την ΑΕΚ και πως η ομάδα χρειάζεται έναν εγνωσμένου κύρους τεχνικό.


Δεν μπορούσε ο Ισπανός να σβήσει μονοκοντυλιά τα λάθη και τις αστοχίες δύο χρόνων. Λάθη που ξεκίνησαν από τον πρώτο φταίχτη, ο οποίος ασφαλώς είναι η διοίκηση της ΠΑΕ, και ακολούθησαν οι υπόλοιποι σε ό,τι αναλογεί στον καθένα.


Ο Μανόλο Χιμένεθ, πριν από δύο χρόνια, είχε καθίσει μαζί με έξι ποδοσφαιριστές της ομάδας πίσω από τον πάγκο της ΑΕΚ σε ευρωπαϊκό αγώνα μπάσκετ. Οσο το παιχνίδι γινόταν και πιο αγωνιώδες, τόσο χειροκροτούσε, ενθάρρυνε τους μπασκετμπολίστες και φάνηκε ότι «ζούσε» τον αγώνα σαν ένας φανατικός φίλος της.


Τούτων δοθέντων, ο Ανδαλουσιανός όταν λέει μεταξύ άλλων «αγαπώ την ΑΕΚ», είναι φανερό ότι δεν το κάνει για διπλωματικούς λόγους.


Δεν εξυπηρετεί την ΑΕΚ ο πολύς θόρυβος γύρω από την (αποδεδειγμένη πλέον) θετική του παρουσία που άλλωστε μεταφράστηκε στην κατάκτηση ενός πρωταθλήματος και στην παρουσία σε τρεις τελικούς κυπέλλου, ασχέτως εάν κρίθηκαν οι συγκεκριμένοι αγώνες από αστάθμητους παράγοντες, η αξία των οποίων αυτή τη στιγμή τουλάχιστον δεν αφορά το αγωνιστικό κομμάτι του Δικεφάλου.


Οι κιτρινόμαυροι χρειάζονταν μία αποφόρτιση. Και την πέτυχαν χάρις στην ενθάρρυνση των ποδοσφαιριστών από τον Χιμένεθ και τη ζωντάνια που προσέδωσε η φυσική του παρουσία.


Επομένως, ήταν λάθος η μη ανανέωση του συμβολαίου του το καλοκαίρι του 2018;


Εδώ θα βρουν το δίκιο τους και οι σύμμαχοί του, αλλά και όσοι δεν πολυπιστεύουν στην αξία του. Σημασία έχει όμως ότι η Ενωση υποχρεώθηκε για μία ακόμη φορά να «ρίξει τα μούτρα της», να ζητήσει και στο τέλος να πετύχει τον... επαναπατρισμό του Ισπανού τεχνικού.


Διότι είναι άλλο να βαδίζεις με το σαράκι ότι ο ένας προπονητής είναι καλύτερος από τον άλλον, και διαφορετικό το να ανησυχείς πολύ λιγότερο για την αμυντική ανυπαρξία της ομάδας.


Και εδώ οι γνώμες διχάζονται. Οπως διχάζονται για το εάν π.χ. είναι καλύτερο το κεντρικό δίδυμο Τσιγκρίνσι-Νεντελτσεάρου από το δίδυμο Νεντελτσεάρου-Σβάρνα ή Σβάρνα-Λάτσι.


Και μην σπεύσει κανείς να πει ότι μιλάμε για ανόμοια πράγματα. Για τα ίδια γίνεται ο λόγος. Για την ίδια ομάδα, για την πλήρωση του ρόστερ της και για την ικανότητά της προκειμένου η εικόνα της στο χορτάρι να είναι διαφορετική απ’ όσο μέχρι πριν από λίγες εβδομάδες.


Η πολλή γκρίνια φέρνει μιζέρια, η μιζέρια φέρνει εξαθλίωση και από την εξαθλίωση δημιουργείται η παροιμία «μπάτε σκύλοι αλέστε», όπως δηλαδή ταίριαζε «ταμάμ» με την άμυνα που βλέπαμε έως και το παιχνίδι με τον Ολυμπιακό στο Γ. Καραϊσκάκης.


Τελικά πρόκειται για σύμπλεγμα ή μήπως πρόκειται για την απτή πραγματικότητα στον οργανισμό που λέγεται ΑΕΚ;


Μοιάζει με το πρώτο και κυριαρχεί το δεύτερο. Για να ξαναδούμε όμως την ΑΕΚ όπως την θέλουμε και την ονειρευόμαστε, προέχει ο λαός της να είναι μονιασμένος.


Ολα εκεί καταλήγουν.


Πάμε παρακάτω.


Σε λίγους μήνες, η ΑΕΚ θα εγκαινιάσει ένα μοναδικό στολίδι, που όμοιό του δεν υπάρχει στην Ελλάδα, θαρρώ και στην Ευρώπη. Πίσω από όλο αυτό το πρότζεκτ υπάρχει ξεκάθαρα ένα όνομα: Δημήτρης Μελισσανίδης.


Ο ισχυρός άνδρας της ΠΑΕ μην αμφιβάλλει κανείς ότι γνωρίζει και τα λάθη, και τις όποιες παραλείψεις του, αρκεί πάντα για τον ίδιο να υπερισχύει η απόδειξη έναντι των πολλές φορές χαοτικών λόγων.


Ωστόσο, εάν ρωτήσει κανείς χίλιους Ενωσίτες πώς βλέπουν τα πεπραγμένα της διοίκησης Μελισσανίδη, οι πεντακόσιοι από αυτούς θα τον αποθεώσουν και οι άλλοι μισοί θα εκφράσουν αμφιβολία, στεναχώρια και άγχος, για τις μεταγραφές που ΔΕΝ γίνονται.


Με ποιανού την θέση είμαι εγώ;


Εάν με ρωτήσετε (που πολλοί από εσάς με ρωτάτε μέσω mail, μηνυμάτων και messenger που παίρνει φωτιά) η απάντησή μου είναι ότι ο πρόεδρος της ΑΕΚ προφανώς έχει κάνει λάθη και κατ’ εμέ διακρίνεται από ορισμένες εμμονές που αφορούν στα μεταγραφικά ή μάλλον στα «στενά» οικονομικά των μεταγραφών.


Επιχειρηματίας είναι άλλωστε, και είναι πολύ δύσκολο για έναν εφοπλιστή που καθημερινά τρώγεται με δεκάδες άλλους καραβοκύρηδες σε όλα τα πλάτη της Γης να αφιερώνει τον συναισθηματικό του κόσμο στην Ιδέα ενός τόσο ξεχωριστού συλλόγου.


Το κάνει όμως.


Και επειδή γι’ αυτό έχει γίνει πολύς θόρυβος το τελευταίο διάστημα, προτιμώ να έχω πρόεδρο στην ομάδα μου έναν άνθρωπο που αποδεδειγμένα την αγαπάει, από έναν οποιοδήποτε άλλο που την βλέπει ψυχρά σαν μία μπίζνα.


Αρκεί όμως αυτό; Οχι βέβαια.


Πρέπει η ΑΕΚ μέχρι το τέλος του Ιανουαρίου να αποκτήσει ΚΑΙ δεξιό μπακ, ΚΑΙ στόπερ, ΚΑΙ τερματοφύλακα; Φυσικά. Επιβάλλεται.


Εάν δεν το βλέπει ξεκάθαρα ο Μελισσανίδης, μάλλον είναι γιατί έχει βάλει στο τραπέζι έσοδα και έξοδα. Ισχυρίζεται πως αυτό που τον ενδιαφέρει είναι η ΑΕΚ την επόμενη ημέρα να είναι αυτάρκης, να έχει ισορροπημένη οικονομική πολιτική και να μην δημιουργεί πεδία ραδιενέργειας που αναπόφευκτα κάποια στιγμή θα προκαλέσουν τοξικότητα.


Επ’ αυτού, όλοι συμφωνούμε. Αλλά υπάρχει και η άλλη αλήθεια, που λέει ότι ο «ισχυρός ανήρ» του ενδοξότερου συλλόγου, δεν γίνεται, δεν μπορεί, και εν τέλει δεν θέλει δυστυχώς να φέρει στην ομάδα τρία στελέχη - ποδοσφαιριστές που εν προκειμένω θα συνεισφέρουν αποφασιστικά στην εκτίναξη της ομάδας... Ο Μελισσανίδης δεν θέλει (λένε όσοι νομίζουν πως επιβάλλεται να το πουν) να απομακρυνθεί έστω και ένα εκατοστό από την ειλημμένη του απόφαση για «ίσα βάρκα ίσα πανιά».


Ναι, αλλά δεν γίνεται να μην γνωρίζει ότι μια πιο ορθόδοξη λογική στο θέμα του προπονητή ας πούμε, θα ήταν π.χ. ένα πολύ γερό συμβόλαιο σε τεχνικό εγνωσμένης αξίας, παρά τελικά τα… τρια συμβόλαια που πλήρωσε σε δύο χρόνια.


Στο τέλος της ημέρας βρέθηκε να ξοδεύει πολλά περισσότερα σε αποζημιώσεις προπονητών που αποδείχθηκαν ανεπαρκείς, εκτός βεβαίως της ζημιάς στην ομάδα ως προς την απόδοση, διότι η κακή απόδοση φέρνει άσχημα αποτελέσματα, που με τη σειρά τους δημιουργούν εσωστρέφεια κ.ο.κ. για να αποδειχθεί ότι ο κύκλος είναι φαύλος.


Από την άλλη πλευρά, ο Δ.Μ. είναι ο αναγεννητής της ΑΕΚ; Είναι.


Είναι ο άνθρωπος που δίχως αυτόν, ακόμα το «Ν. Γκούμας» θα ήταν οικόπεδο; Είναι.


Είναι εκείνος που ΓΝΩΡΙΖΕΙ ότι ιστορικά το όνομά του θα συνδεθεί με το μεγαλύτερο έργο στην πολυένδοξη ιστορία της ομάδας και επομένως θέλει το καλύτερο δυνατό; Είναι.


Ωστόσο, η λογική που ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΩΣ λέει ότι με τα εγκαίνια του Ναού θα ξεχαστούν όλα, ΔΕΝ αποτελεί επιχείρημα


Κατανοητό πως για τον Δημήτρη Μελισσανίδη το πρωτάθλημα ήρθε ανέλπιστα, βάσει της σκέψης που ο ίδιος είχε εκφράσει παραμονές των εκλογών της Ερασιτεχνικής, «να μην κρυβόμαστε, όσο παίζουμε στο ΟΑΚΑ δεν μπορούμε να πάρουμε πρωτάθλημα, γι’ αυτό άλλωστε θα χτίσουμε το σπίτι μας…».


Για τους φίλους της ομάδας όμως που ξημεροβραδιάζονται γράφοντας στα social media για το «κιτρινόμαυρο» πάθος τους και δεν ξέρουν (καλά κάνουν) ούτε θέλουν να μάθουν από λογιστικά και ισολογισμούς, η ΑΕΚ πρέπει να στέφεται κάθε χρόνο πρωταθλήτρια, είτε έχει έδρα το ΟΑΚΑ είτε όχι. Ποσώς ενδιαφέρονται για τις λεπτομέρειες μιας πραγματικότητας, οι ίδιοι κάθε χρόνο επικεντρώνονται στους στόχους που ΠΡΕΠΕΙ (ασχέτως αν μπορεί) να έχει.


Βασανίζεται από πολλά προβλήματα ο κόσμος και εάν και όταν έχει δουλειά παλεύει για να βγάλει το μεροκάματο. Αρα ο σεβασμός που τους πρέπει από τους διοικούντες την ΠΑΕ (και την κάθε ΠΑΕ) πρέπει να είναι απόλυτος και ξεκάθαρος.


Υπό αυτήν την έννοια, όταν κάθε Κυριακή αφήνουν το σπίτι τους γιατί «σήμερα έχει ΑΕΚΑΡΑ», ισορροπούν ανάμεσα στην καρδιά και την λογική.


Κατόπιν, ανάλογα με το αποτέλεσμα είναι μέσα στη χαρά ή αποσυμπιέζονται και… όποιον πάρει ο χάρος.


Και όποιος αναρωτιέται γιατί όλα αυτά, η απάντηση είναι ότι τα τρία Ιερά Γράμματα αποτελούν το συναισθηματικό τους καταφύγιο. Με άλλα λόγια… «AEK Uber Alles».

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Η ΠΕΝΑ ΠΟΥ "ΚΑΙΕΙ"