Μάρκο Νίκολιτς: «Απίθανος ο κόσμος της ΑΕΚ - Επρεπε να κάνουμε τα πάντα για να τους ανταποδώσουμε την αγάπη»

Στο περιθώριο της παρουσίας της στην Αθήνα για τη φιέστα της ΑΕΚ, η γνωστή σερβική ιστοσελίδα Mozzart Sport, εκτός από τη συνέντευξη του Λούκα Γιόβιτς, συναντήθηκε και με τον Μάρκο Νίκολιτς στη Γλυφάδα.

Ο Σέρβος τεχνικός της ΑΕΚ, αποθέωσε τον κόσμο της ομάδας, ο οποίος την ακολούθησε πραγματικά παντού, ενώ έχει μια τρομερή σύνδεση με τη ομάδα.

Μάλιστα, θυμήθηκε την εκδρομή στην Φλωρεντία, όπου υπήρχαν 1.200 εισιτήρια, αλλά ταξίδεψαν μαζί με την ομάδα 8.000.

Αναλυτικά όσα είπε:

Για το γεγονός ότι είπε πως οι ξέφρενοι πανηγυρισμοί μπορεί να είναι επικίνδυνοι: «Απολύτως. Το είπα αυτό στη συνέντευξη Τύπου, αλλά όχι για να αποθαρρύνω τον ίδιο τον εορτασμό, αυτές είναι ημέρες χαράς. Οι άνθρωποι εδώ ξέρουν να γιορτάζουν, και πρέπει να το κάνουν. Αν κάποιος ξέρει πώς να γιορτάζει, αυτοί είναι οι Έλληνες. Αυτό που ζήσαμε αυτή τη σεζόν ήταν απίστευτο.

Παίξαμε έναν αγώνα πρωταθλήματος στον Βόλο, στον Βορρά, 350 έως 400 χιλιόμετρα από την Αθήνα, και 22.000 φίλαθλοί μας εμφανίστηκαν σε εκτός έδρας παιχνίδι! Είκοσι δύο χιλιάδες. Κρήτη, Σέρρες… όπου κι αν πηγαίνουμε, έξι, επτά, οκτώ χιλιάδες φίλοι της ΑΕΚ εμφανίζονται.

Στη Φλωρεντία, οι ντόπιοι δεν ήξεραν τι να κάνουν μαζί τους. Είχαμε 1.200 εισιτήρια, αλλά 8.000 φίλαθλοι εμφανίστηκαν στην πόλη, οπότε οι Ιταλοί άνοιξαν έναν ακόμη τομέα και έβαλαν τους άλλους 5.000 κοντά στο Ντουόμο με μια γιγαντοοθόνη για να παρακολουθήσουν τον αγώνα.

Πόσες φορές ζήτησαν ανοιχτή προπόνηση; Οι υποδοχές στα αεροδρόμια, στα ξενοδοχεία… Το έχω πει αυτό ένα εκατομμύριο φορές στους Έλληνες δημοσιογράφους. Δεν είμαι σίγουρος πόσο καλύφθηκε αυτό πίσω στην πατρίδα, αν και εσείς το κάνατε κάτι περισσότερο από επαγγελματικά, και σας ευχαριστώ γι’ αυτό.

Όλη εκείνη η διαδρομή δημιούργησε μέσα μου ένα απίστευτο αίσθημα υποχρέωσης. Νιώθαμε τόση αγάπη όλον αυτόν τον καιρό, που θα ντρεπόμουν να μην ανταποδώσω κάτι. Δεν πιστεύω ότι έπρεπε οπωσδήποτε να κατακτήσουμε τον τίτλο ως απόλυτη απαίτηση, αλλά έπρεπε να κάνουμε τα πάντα — και ακόμη περισσότερα — για να τους το ανταποδώσουμε. Πιστεύω ότι τους το ανταποδώσαμε με τον πιο όμορφο δυνατό τρόπο».