Είπα χαλάρωση και ξανά ποσταρισμα στα Ευρωπαϊκά. Ούτως ή άλλως με βοηθά ο Μάριος με τον Ριμπαλτα και τον καράφλα να ζήσω ένα ήρεμο καλοκαίρι. Τόσο, που κάθε λίγο και λιγάκι τσιμπιεμαι να δω αν έχω μετοικήσει στον Παράδεισο του ποδοσφαίρου! Και ενώ παρακολουθώ το δεύτερο χειρότερο Mundial (μετά αυτό στην Νότια Αφρική με τις ρημαδοβουβουζελοζαλιστρες) και παίζει στο κεφάλι μου συνεχώς "Ζινι για τον Γιοβιτς, κεφάλια στον Ζοάο-Μαριο και ΓΚΟΛΛΛΛΛΛ" στα όρια της κλινικά ψυχιατρικής

Η φωνή ανύπαρκτη, τα πόδια γεμάτα θλάσεις από τα χοροπηδητα (γήρας λέγεται), το κεφάλι ζαβο από τον γλυκό πονοκέφαλο. Η ψυχή πετάει ακόμα στα χθεσινά, η καρδιά λυγίζει από την χαρά και την περηφάνεια. Εγώ, όπως και άλλοι 50.000 (μέσα-εξω), γιορτάσαμε την κατάκτηση του 14ου. Τονίζω τον αριθμό, γιατί σχολιάστηκε. Κάποιοι αλαζόνες είπαν: " Σιγά τα ωα, εμείς έχουμε 17656 κύπελλα" . Για εμάς όμως, κάθε ένα είναι ξεχωριστό. Κάθε ένα το ζούμε σαν να είναι το πρώτο. Κάθε ένα κρύβει π

1) Μου την κάνατε την χάρη παλιόπαιδα! Μπήκατε να πάρετε την νίκη μέσα στην Τούμπα απέναντι σε μια ομάδα που καιγόταν για το τρίποντο. Αναμένω συνέχεια στην φιέστα !! 2) Μπορεί να έπαιζαν πιο "ήρεμα", η στοχοπροσηλωση τους όμως ήταν to the point (στο χωριό μου το λένε αυτό). Υπήρχαν στιγμές που κάθε αντεπίθεση μύριζε γκολ. Ο ΠΑΟΚ έκανε ένα πολύ καλό δεύτερο ημίχρονο μεν αλλά φαινόταν ότι κάποιοι παίκτες του δεν τραβάνε πλέον δε. Οπότε δεν μπορεί τα κάστανα από την φωτιά να τα

Πέρασαν δύο μέρες και ακόμα γελάω σαν χαζή όπου σταθώ. Είναι σαν να μην έχω βγει από την Αγία Σοφία. Έχει παγώσει ο χρόνος στην ασίστ του Γιοβιτς και την εκτέλεση του Ζοάο.( Αν και έμαθα σήμερα από "αντικειμενικούς πονεμένους" ότι δεν ήταν ασίστ, ναναι καλά ο Πάλμερ Μπράουν..ρε τι ακούμε!). Μετράω τις μέρες για την Κυριακή. Να μπω να δω την κούπα στους ουρανούς της Φιλαδέλφειας υψωμένη. Αυτή την κούπα που ουδείς αντίπαλος πίστευε ότι θα πάρουμε. Έμειναν, λοιπόν δύο παιχνίδια

1) Τρέμουν τα χέρια μου ενώ πληκτρολογώ. Πεταριζει ακόμα η καρδιά μου (που προφανώς την άφησα εντός γηπέδου), τσούζουν τα μάτια από τα δάκρυα που χυθηκαν άπλετα. Άφησα πίσω μου μια Φιλαδέλφεια να καίγεται. Άφησα πίσω μου φιλαράκια μεθυσμένα από ευτυχία, να τραγουδούν ασταμάτητα. Άφησα πίσω μου κασκωλ κιτρινόμαυρα να ανεμιζουν αγέρωχα. Άφησα πίσω μου ...την ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ του 2026!. Για λίγο, μέχρι την επόμενη εβδομάδα. 2) Σήμερα δεν υπάρχει ανάλυση ποδοσφαιρική σε μεγάλο βαθμό.

1) Θεωρούσα πολύ κομβική αυτήν την αγωνιστική. Πρωτίστως για να δω πως θα γύριζαν οι ομάδες μετά την διακοπή. Δευτερευόντως να δω τα αποτελέσματα και τους συνδιασμούς τους. Με Τούμπα δεν θα ασχοληθώ, δεν με αφορά η απόδοση. Πάμε στο δικό μας ματς. 2) Κανόνας του ποδοσφαίρου. Η επιτιθέμενη ομάδα δυσκολεύεται παραδοσιακά απέναντι σε ομάδα που μένει με δέκα παίκτες. Βάλε και την επιστροφή κάποιων παικτών μια ταχύτητα κάτω. Πρόσθεσε και το υπέρμετρο άγχος στα πόδια των δικών μας