Το σχόλιο μου το σημερινό δεν αφορά τον αγώνα ή κάτι αμιγώς ποδοσφαιρικο. Το ποστ μου αφορά ένα πανό. Ένα υπέροχο, ειρωνικό πανό που περικλείει χιούμορ και ιστορία. Ταυτόχρονα αναδεικνύει πόσo απύθμενο κόμπλεξ κυκλοφορεί ελεύθερο. Που επιπλέον φορά τον μανδύα της "εκμάθησης της ελληνικής γλώσσας" και "της ιστορίας". Πάμε λοιπόν ντουντουρβακια να πούμε δυο πραγματα. 1) Το προσωνύμιο "Βασιλισσα", η ΑΕΚ το απέκτησε το βράδυ του αλησμόνητου Ευρωπαϊκού τελικού μπάσκετ το 1968. Ότα

1) Μια βραδιά που περίμενα χρόνια. Η ΑΕΚ μου εναντιον μιας από τις 3 καλύτερες ομάδες του κόσμου. Με ήττα στα χασομερια και τις λεπτομέρειες. (Αλήθεια ποιος δεν χαμογελα παρόλη την ήττα?). Ποιος δεν φουσκώνει σαν διανος από περηφάνια? 2) Η κιτρινόμαυρη αρμάδα κοίταξε στα ίσα την Ρεάλ και στα δύο ημίχρονα. Έδειξε ξεκάθαρα ότι δεν την φοβήθηκε παίζοντας ένα παιχνίδι με φοβερές αλληλοκαλυψεις και τρομερή πειθαρχία. Σαφώς και η κλάση των Μαδριλένων φάνηκε στα 3 γκολ όμως το να βλ

Την ΑΕΚ που απόψε σαν ομάδα δεν εμφανίστηκε ποτέ στο γήπεδο και έκανε το χειρότερο φετινό της παιχνίδι. Τα καμπανάκια έχουν χτυπήσει καιρό, αλλά σήμερα βαρεσαν πάρα πολύ δυνατά. Ανευρη, άτολμη, με πολλούς παίκτες σε μέτρια ως κακή κατάσταση. Κυρίως όμως χωρίς την ζέση να γυρίσουν το παιχνίδι υπέρ τους. (Πρέπει να κάναμε ρεκόρ σε λάθος μεταβιβάσεις). ΚΑΤΗΓΟΡΩ! Αυτή την ρημαδα διοργάνωση του Τσου Λου που έχει κάνει πουρέ το μυαλό των παικτών μας. Μαναρια μου νομίζετε ότι μόνο τ

1) Άιντε βρεθήκαμε, σενιαριστηκαμε, πήραμε τα καφεδακια μας, πιάσαμε στασίδι και τι να δούμε??? Μια από τα ίδια!! Ένα γήπεδο να γέρνει υπέρ της γηπεδουχου. Μια ΑΕΚ φορτσατη, με πλήρη επιβολή του παιχνιδιού σε σημείο να ανεβάζει το τεμπο της όποτε γουσταρε. 2) Επιτέλους άνοιγμα του rotation και ο απόλυτος πλουραλισμός στην επίθεση. Στο σημερινό παιχνίδι, βέβαια, βοήθησε και ο Παναιτωλικός. Είναι γνωστό ότι η ομάδα του Αναστασίου δεν κλείνεται ταμπούρι να περιμένει, παίζει το π

Μια μέρα μετά και αφού όλοι έχουν πει το κατιτις τους ας αποθεσω σκέψεις μου στην κρίση σας. Στεναχωρήθηκα με την βαριά, ομολογουμένως, ήττα στο Etihad? ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ! Οποιαδήποτε ήττα της αγαπημένης μου ομάδας είναι καρφί στην καρδιά μου. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι ζω σε παράλληλο σύμπαν και δεν μπορώ να αξιολογήσω κάθε ήττα ξεχωριστά. Και η χθεσινή ήταν διαφαινόμενη. Ας μην το λέγαμε δυνατά μεταξύ μας. Ποδοσφαιρικά αυστηρά να μιλήσω η ΑΕΚ έκανε ένα κακό, δειλο, πρώτο ημίχρονο

1) Παρόλο που το Στάνφορντ Μπριτζ ζήλεψε και ντύθηκε Αγία Σοφία, παρόλο που τα αδέλφια μετετρεψαν το Λονδίνο σε Νεα Φιλαδέλφεια, δυστυχώς καλό αποτέλεσμα.. Γιοκ!. 2) Το παιχνίδι δεν ξεκίνησε όμως άσχημα. Πίεση στην πρώτη μπάλα, χάλασμα του build up και θράσος περίσσιο. Οι Βραζιλιάνοι, Εεε συγνώμη, οι Ουκρανοί ισορρόπησαν και άρχισαν να γίνονται απειλητικοι (φοβερό passing game). Ήρθε το γκολ Μάγερ και καπάκι το πέναλτι-ανεκδοτο. Δεύτερο ημίχρονο μπήκε η ΑΕΚ δυνατά και φαινότα