1) Επιστροφή στα πολύ μεγάλα σαλόνια με νίκη και κυρίως, έξυπνο κ κυριαρχικό ποδόσφαιρο. Υπήρξε η απόλυτη καθοδήγηση από τον μετρ Νίκολιτς και φυσικά η απόλυτη εκτέλεση από τα "παιδιά του". Το σκορ θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερο. Αλλά είτε από την κατάρα του offside (ασύλληπτη κεφάλια Γιοβιτς), είτε από την απροσεξιουλα Γιοβιτς, Βάργκα, Ζινι μειναμε στο 1-0. 2) Οι Λασκαριανοι είχαν την ευκαιρία τους (κυρίως μετά τα μισά του δεύτερου ημιχρόνου) αλλά η πονηρή Σερβική αλεπού εί

1) Μεστή,όμορφη βραδιά στην Αγία Σοφία. Παραδέχομαι ότι περίμενα νίκη αλλά όχι αυτού του εύρους.(καταραμένο offside, θα έγραφε 7). Καταιγιστική ΑΕΚ, κατάπιε τον ομολογουμένως, ενδιαφέροντα Άρη (θα κάνει ζημιές). Στα θετικά? Ωραίο passing game, πνιξιμο του αντιπάλου, δουλειά ο άξονας με γούστα. Στα αρνητικά? Ασανσέρ-αποδοση σε κάποια σημεία του αγώνα (τέλος Α ημιχρόνου- πρώτο 15λεπτο δεύτερου). Κάποιες ολιγωρίες στην άμυνα επίσης. 2) Σοβαρός και προσεκτικός Μουκουντι (εκεί στο

1) Απίστευτη βραδιά! Ένα μαγικό 4-0 που θα μπορούσε να είναι ΑΝΕΤΑ και 6 και 7 και 8-0 (αν κρίνω από τον καταιγισμό χαμένων ευκαιριών στα τελευταία λεπτά του αγώνα). 2) Το σημερινό ματς ήταν ρεσιτάλ προπονητικής και στοχοπροσηλωσης παικτών στο πλάνο του Νίκολιτς. Δεν ήταν εύκολο παιχνίδι, εμείς το κάναμε! Η ΑΕΚ κατάπιε ακόμα και τα μυρμήγκια στο χορτάρι. Έδινε χώρο όποτε ήθελε, όταν ήθελε, ανέβαζε ταχύτητα, φρεναρε, και ξαναγκαζωνε. Διακριθέντες? ΟΛΟΙ. Μια ορχήστρα με βιρτουό

1) Εν μέσω διακοπών, έχοντας βγάλει λίγο ποδαράκι από την θάλασσα, κάθισα να δω την ΑΕΚΑΡΑ ΜΑΣ (η ψυχή μου ήταν εντός γηπέδου-το σώμα με μαγιό). 2) Τι είδα? Είδα μια ομάδα κανονικοτατη και ωραιότατη. Τι εννοώ? Εννοώ ότι ήταν μια ΑΕΚ Αυγουστιατικη. Που πατάει βαριά και αμήχανα τα πρώτα 15 λεπτά αλλά όταν αποκτά ρυθμο, βγάζει ποιότητα Αν και αρχή, ο Ηρακλής δύσκολα θα ξεμπλέξει. Δεν είδα κάτι συμπαθητικό. Κάπως με εντυπωσίασαν οι μακρινές τους πάσες. 3) Το γνωστό αγαπημένο δίδυ

Είπα χαλάρωση και ξανά ποσταρισμα στα Ευρωπαϊκά. Ούτως ή άλλως με βοηθά ο Μάριος με τον Ριμπαλτα και τον καράφλα να ζήσω ένα ήρεμο καλοκαίρι. Τόσο, που κάθε λίγο και λιγάκι τσιμπιεμαι να δω αν έχω μετοικήσει στον Παράδεισο του ποδοσφαίρου! Και ενώ παρακολουθώ το δεύτερο χειρότερο Mundial (μετά αυτό στην Νότια Αφρική με τις ρημαδοβουβουζελοζαλιστρες) και παίζει στο κεφάλι μου συνεχώς "Ζινι για τον Γιοβιτς, κεφάλια στον Ζοάο-Μαριο και ΓΚΟΛΛΛΛΛΛ" στα όρια της κλινικά ψυχιατρικής

Η φωνή ανύπαρκτη, τα πόδια γεμάτα θλάσεις από τα χοροπηδητα (γήρας λέγεται), το κεφάλι ζαβο από τον γλυκό πονοκέφαλο. Η ψυχή πετάει ακόμα στα χθεσινά, η καρδιά λυγίζει από την χαρά και την περηφάνεια. Εγώ, όπως και άλλοι 50.000 (μέσα-εξω), γιορτάσαμε την κατάκτηση του 14ου. Τονίζω τον αριθμό, γιατί σχολιάστηκε. Κάποιοι αλαζόνες είπαν: " Σιγά τα ωα, εμείς έχουμε 17656 κύπελλα" . Για εμάς όμως, κάθε ένα είναι ξεχωριστό. Κάθε ένα το ζούμε σαν να είναι το πρώτο. Κάθε ένα κρύβει π