Ο απόηχος...

Μια μέρα μετά και αφού όλοι έχουν πει το κατιτις τους ας αποθεσω σκέψεις μου στην κρίση σας.

Στεναχωρήθηκα με την βαριά, ομολογουμένως, ήττα στο Etihad? ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ !

Οποιαδήποτε ήττα της αγαπημένης μου ομάδας είναι καρφί στην καρδιά μου.

Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι ζω σε παράλληλο σύμπαν και δεν μπορώ να αξιολογήσω κάθε ήττα ξεχωριστά.

Και η χθεσινή ήταν διαφαινόμενη. Ας μην το λέγαμε δυνατά μεταξύ μας.

 Ποδοσφαιρικά αυστηρά να μιλήσω η ΑΕΚ έκανε ένα κακό, δειλο, πρώτο ημίχρονο. Ίσως οι επιλογές που δεν βγήκαν? (Ζοάο Μάριο, Βάργκα ανέτοιμος). Ίσως ο ποδοσφαιρικός φόβος απέναντι στα θηρία της Σίτι? Το φαρδιστικο γκολ που έκοψε ακόμα πιο πολύ τα ύπατα? Στο δεύτερο βγήκαμε πιο φορτσατοι (κυρίως λόγω των αλλαγών Ζινι και Κοιτά). Όμως το άνοιγμα των χώρων για την αντεπίθεση ήταν βούτυρο στο ψωμί των Citizens. Έτσι έληξε σεμνά και ταπεινά η τελετή.

Εν κατακλείδι η Μάντσεστερ απλά δεν παιζόταν. Ότι και να έκανες, ότι χαρακτήρα και να κατέθετες στο τερεν, αυτοί ήταν και είναι 7 ταχύτητες και 28 ποιότητες πάνω από σένα. (Χαλάλι δλδ οι 114 παραβάσεις ώστε να ξοδευτουν εκατομμύρια να αποκτηθούν τέτοιοι παίκτες).

Ποιος δλδ να έπαιζε πάνω στον Φοντεν του χατ-τρικ? Η στον δαιμόνιο, απίστευτα ποιοτικό Σερκι?

 Τι κρατώ από το χθεσινό ματς? Το ίδιο το παιχνίδι της ΑΕΚ (καλό ή κακό). Ο Νίκολιτς και οι παίκτες του κατ επέκταση δεν μπήκαν με 50 κομποσχοίνια και ευχολόγια στον Άγιο Εφραίμ να παίξουν ταμπούρι και φάνε τα δυνατόν λιγότερα. Μπήκαν να παίξουν αυτό που ξέρουν, να δείξουν σχέδιο και πλάνο. Άς μην τους έβγαινε. Να αφήσουν δλδ το αποτύπωμα τους έστω και με τόσο βαρύ σκορ. (Ελάτε μην φοβάστε, πείτε ότι στο γκολ του Σταύρου κάτι σκιρτισε μέσα σας. Αυτό ακριβώς εννοώ ως αποτύπωμα).

Επίσης κρατώ Αριαγκα. Δεν θα σταθώ σε στατιστικές (εξαιρετικές θα πω). Θα σταθώ στην αίσθηση μου ότι αυτό το παιδί μου έδειξε κάτι. Ταχύτητα θες, σκέψη θες, κάτι τέλοσπαντων. Όπως και ο Ζουμπκοφ που, αμι τι άλλο, φαίνεται ότι ήρθε για να κερδίσει θέση (πιο αλαφροπατητος πλέον και το σουτ του, θυμηθείτε με, κάποια στιγμή θα μας ξελασπωσει).

 Δεν θα είμαι αρεστή ,το γνωρίζω. Προτιμώ τον αμπαλο, βελτιωμένο Πήλιο (Pilo για τους ειρωνες) που καταθέτει την ψυχή του και γυαλίζει το μάτι του, από τον "προσέχω τα πόδια μου και περπατώ εις το δάσος" Γιοβιτς.

Δεν ξέρω τι συμβαίνει, αν όλο αυτό αφορά τον μακρινό Γενάρη ή δέσαμε τον γάιδαρο. Η ποιότητα του Σέρβου αναμφισβήτητη, η διάθεση του ερωτηματικό. Και ότι μπαίνει εμπόδιο στην ομάδα μου με βρίσκει απέναντι.

Και ναι αγάπες μου, ο Πηλιος θα διηγειται ότι πλασαρε άψογα έναν από τους καλύτερους τερματζηδες του κόσμου, τον Ντοναρουμα, και όλοι θα νομίζουν ότι φύτεψε κάτι καλό στο μπαλκόνι του ακούγοντας τον

 Δεν θα βαρεθω να το λέω. Το Champions League είναι για την ελίτ. Για 7-8 ομάδες με δυσθεώρητα budgets. Που διαθέτουν ότι καλύτερο κυκλοφορεί. Εμείς από την άλλη έχουμε από τα χειρότερα επίπεδα ποδοσφαίρου στην Ευρώπη. Συμπέρασμα? Μέχρι τα play out και αν. Βατοι προορισμοί? Το Conference και υπερβατικά το Europa.

Μην μου αρχίσετε τις αηδιες τύπου "μα πήραμε λεφτά, να κάνουμε τρεις 11αδες ισάξιες"

Η απάντηση είναι απλή, ορθή και κοφτή.

"Δεν τους φτάνεις ότι και να κάνεις, υπάρχει FFP που εσένα σε ελέγχει και σε τιμωρεί, βγάζουν συνεχώς ποδοσφαιριστές από τα σπλάχνα τους και εσύ πετάς χαρταετό". ΤΕΛΟΣ!

 ΥΠΕΡΟΧΟΙ, ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΟΙ, ΜΟΝΑΔΙΚΟΙ ΟΠΑΔΟΙ !!!!!

 Και κάτι τελευταίο. Η πρώτη που κάνω καζουρα για ήττες άλλων είμαι εγώ. Και δέχομαι επίσης γελώντας. Αλλά άλλο αυτό και άλλο να βγάζουν χολή οι "έχοντας υπάρξει στην θέση μας ουκ ολίγες φορές" και οι

" δεν έχω παίξει ποτέ στο Champions League".

Οπότε για τους τελευταίους παραθέτω και το μουσικό χαλί του ποστ μου. Μιας και δεν το έχουν ακούσει ποτέ ζωντανά !!!

Ραντεβού το Σάββατο στις επάλξεις αδέρφια !!!!